Zdrowe zioła
Naturalne sposoby na codzienne zdrowie

Posts Tagged ‘rwa kulszowa’

Zaburzenia mowy.

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Zaburzenia mowy. Pomijamy tutaj znowu ogniskowe zaburzenia neurologiczne u ludzi umysłowo zdrowych, których aparat mowy uległ uszkodzeniu. Zaburzenia psychiczne mogą się odbijać w wybitny sposób na mowie chorego. Mowa schizofreników bywa często dziwaczna, używają oni niezwykłych zwrotów i wyrażeń, czasem tworzą sobie własne wyrazy, tzw. słowotwory (neologismi). W mowie chorych psychicznie dochodzi do głosu rozkojarzenie (dissociatio) lub rozerwanie związków myślowych (incohaerentia). Stereotypie wyrażają się w mowie uporczywym powtarzaniem tych samych słów lub zdań w odpowiedzi na różne pytania (perseveratio). Jeżeli chory powtarza zdania, słowa, zgłoski pozbawione sensu, lecz wiążące się z sobą tylko według podobieństwa rymu lub rytmu, to stereotypie takie określamy nazwą werbigeracji. Stereotypie nie muszą być wyrazem tylko dziwactwa. Melancholicy, zwłaszcza typu organicznego, czasem stereotypowo stękają, zawodzą, jęczą, powtarzają słowa modlitwy. O stereotypiach mamy prawo mówić również w histerii, gdzie dochodzi czasem do ruchowego powtarzania w skrócie urazu psychicznego, np. pod postacią powtarzających się rytmicznie ruchów płciowych biodrami, albo wypluwaniem śliny wśród przesadnego krztuszenia się i dławienia. Podobne stereotypie ruchowe widuje się w zamroczeniach padaczkowych, jako powtórzenie wielokrotne przeżytych kiedyś strasznych scen. Tutaj należą również tiki, chociaż ich geneza jest zupełnie inna. Ruchowe te zasadniczo zjawiska mogą się wyrażać także jako stereotypie mowy pod postacią powtarzających się okrzyków lub słów. Otępienie padaczkowe można czasem rozpoznać po znamiennym sposobie mówienia chorego: mowa powolna, utrudnione dobieranie słów, rozwlekłość z zatratą wątku myślowego itd. Osobne miejsce zajmuje mutyzm i bezgłos histeryczny (afonia, dysfonia). Rozkojarzenie w schizofrenii z utratą kontaktu afektywnego wyraża się często w ten sposób, że odpowiedzi chorego nie trafiają w sedno pytania, idą jakby mimo (vor- beireden). Czasem wypowiedzi stają się tak bezładne, że zasługują na określenie “sałata słowna” (schizophasia). [patrz też: , rwa kulszowa, indywidualne kalendarze trójdzielne, proktolog ]

Comments Off

Posts Tagged ‘rwa kulszowa’

Zaburzenia mowy.

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Przed użyciem igłę należy wyjałowić najlepiej w suszarce przy 1800 C przez 30 minut. Do tego celu nadają się probówki zwężone w środku, w nich bowiem igła znajduje się w położeniu wiszącym, przez co zapobiega się rozbiciu dna probówki przez igłę. Jeżeli wyjaławia się igłę przez gotowanie w wodzie, wtedy trzeba przed jej użyciem bardzo dokładnie ją osuszyć przepuszczając przez nią powietrze ze zbiornika przyrządu do odmy, gdyż nawet kropla wody w igle uniemożliwia uzyskanie na manometrze wahań ciśnienia w jamie opłucnej. Wyjaławianie igieł metodą suchą chroni je nad to przed rdzewieniem i tępieniem. Na sucho wyjaławia się także włączone do przyrządu do odmy sączki oczyszczające powietrze. Dren łączący sączek z igłą powinno się wygotować w wodzie a następnie starannie osuszyć w taki sam sposób, jak igłę przy jej wyjaławianiu przez gotowanie w wodzie. Wytwarzanie odmy powinno być poprzedzone przez należyte przygotowanie chorego. Polega ono na uspokojeniu chorego przez działanie psychiczne, a w razie potrzeby przez podawanie przez parę dni większych dawek przetworów bromowych, kozłkowych lub barbiturowych. W ten sposób można uniknąć konieczności niepożądanych wstrzykiwań przetworów makowca. Nie należy wykonywać zabiegu w okresie regularności ani bezpośrednio przed nim. Przed wytwarzaniem odmy powinno się dokładnie zbadać chorego, zwłaszcza narządy klatki piersiowej, klinicznie i radiologicznie. Wytwarzanie oraz pierwsze dopełnianie odmy należy wykonywać w zakładzie leczniczym, tak by chory pozostał po zabiegu przez pewien czas – 7-10 dni – pod stałym dozorem lekarza. Podczas zabiegu układa się chorego najczęściej na boku zdrowym podkładając pod ten bok poduszkę dla wypuklenia nakłuwanego międzyżebrza. Lepiej jednak obchodzić się bez podkładania, ponieważ zwiększa ono ruchy oddechowe płuca chorego wskutek większego rozszerzenia po tej stronie klatki: piersiowej przy używaniu wałka lub poduszki. Głowa chorego leży nieco niżej od poziomu klatki piersiowej, rękę po chorej stronie odsuwa się ku przodowi i ku górze – najlepiej tak, by dłoń opierała się o czoło chorego. Miejsce wkłucia oznacza się po dokładnym zbadaniu chorego. Powinno ono leżeć najwyżej, by powietrze gromadziło się przede wszystkim dookoła końca igły, przez to odsuwało od niej płuco i chroniło płuco od zranienia. Miejsce nakłucia powinno też odpowiadać zdrowej części płuca. Niestety badanie kliniczne i radiologiczne co do tego nieraz zawodzi: pomimo jawnego odgłosu opukowego, dobrej ruchomości dolnych granic płuca i prawidłowych objawów osłuchowych, obie blaszki opłucne mogą być zrosłe, tak iż odma wytworzyć się nie da, i na odwrót tam, gdzie wszystko przemawia za zrostami opłucnymi, nawet rozległymi, gdzie odpowiednia połowa klatki piersiowej jest nawet zapadnięta, nieraz bardzo łatwo wytwarza się odmę, nawet całkowitą. Czasami, by wytworzyć odmę, trzeba uciekać się do kilku wkłuć w różnych miejscach. [hasła pokrewne: , przydomowe oczyszczalnie ścieków, rwa kulszowa, prawo medyczne ]

Comments Off