Zdrowe zioła
Naturalne sposoby na codzienne zdrowie

Posts Tagged ‘Balsam Johnson’

Zatory powietrzne.

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Dla uniknięcia zatorów powietrznych podczas dopełnień należy każde dopełnienie poprzedzać badaniem radiologicznym w celu przekonania się, czy odma jeszcze istnieje. Nie należy także stosować ciśnień dodatnich, a zrosty, przeszkadzające zapadaniu się płuca, usuwać przepalaniem. Nadto dopełniając odmę należy sprawdzić ciśnienie w jamie opłucnej przy pomocy manometru. W razie zachowania wszystkich tych ostrożności częstość zatorów powietrznych spada do minimum. W statystyce Frommela i Demolea zatorów powietrznych podczas leczenia odmą opłucną było 0,275%0 ze śmiertelnością kolo 8 %. Olgierd Sokołowski oblicza, że na 130.000 zabiegów (wykonanych przez 19 lekarzy) przypadków zatoru było 0,12%, a na 10.000 odm, wykonanych przez niego, tylko 0,02%. Objaw Liebermeistera jest wskazówką konieczności natychmiastowego przerwania wprowadzania powietrza do jamy opłucnej. Chorego należy niezwłocznie ułożyć zupełnie poziomo, a jeszcze lepiej na brzuchu lub w położeniu pochyłym Irendelenburga. Położenie to nie ma wpływu na zatory powietrzne, które już się wytworzyły, lecz zmniejsza szanse dostawania się dalszych pęcherzyków powietrza do krążenia. Chory pozostaje w tym położeniu dopóty, dopóki nie zniknie szmer młyński w okolicy sercowej. Prócz tego, gdy zator powietrzny nastąpi, stosuje się sztuczne oddychanie przez pociąganie języka (nie przez ugniatanie klatki piersiowej ) i leki sercowe, a w razie ustania czynności serca dosercowo 1 ml 1% adrenalini, muriatici. Zapalenie opłucnej. Do najczęstszych powikłań w toku leczenia odmą opłucną należy zapalenie opłucnej. Chodzi tutaj o zapalenie suche lub wysiękowe, lecz nie o te niewielkie ilości płynu, które stwierdza się często promieniami rentgenowskimi w kącie                     żebrowo-przeponowy podczas leczenia odmą opłucną. Taki płyn “zatokowy” stwierdzono w materiale Oddziału gruźliczego 2 Kliniki Chorób Wewnętrznych U. J. w Krakowie w okresie 1929-1933 r. prawie w 80%, a w materiale sanatorium dla chorych piersiowych w Rudce z lat 1928- 1931 w 70%. Płyn zatokowy jest prawdopodobnie cieczą surowiczą, która zwilża fizjologicznie obie blaszki opłucne, a u chorych z odmą opłucną gromadząc się w większej ilości wskutek utrudnienia odpływu drogami naturalnymi opada na dno jamy opłucnej. Za takim tłumaczeniem powstawania płynu zatokowego, zwanego również “płynem kątowym”, przemawia często krótki czas jego trwania a także to, że stwierdza się go nieraz także w okresie poprawy, przy czym jego powstaniu nie towarzyszą zmiany stanu ogólnej ciepłoty ciała; tętna, oddechów, szybkości opadania krwinek itd. Przeciwko teorii, która tłumaczy powstawanie płynu zatokowego podrażnieniem opłucnej częstymi nakłuciami, ciepłotą wprowadzonego powietrza, samym powietrzem i innymi czynnika i, przemawia także to, że płynu często nie ma nawet po silniejszym podrażnieniu opłucnej, np. po wziernikowaniu jamy opłucnej i po przepalaniu zrostów. [przypisy: , rozstanie, ortodonta, Balsam Johnson ]

Comments Off