Zdrowe zioła
Naturalne sposoby na codzienne zdrowie

Zatory powietrzne.

Posted in Uncategorized  by admin
September 16th, 2018

Dla uniknięcia zatorów powietrznych podczas dopełnień należy każde dopełnienie poprzedzać badaniem radiologicznym w celu przekonania się, czy odma jeszcze istnieje. Nie należy także stosować ciśnień dodatnich, a zrosty, przeszkadzające zapadaniu się płuca, usuwać przepalaniem. Nadto dopełniając odmę należy sprawdzić ciśnienie w jamie opłucnej przy pomocy manometru. W razie zachowania wszystkich tych ostrożności częstość zatorów powietrznych spada do minimum. W statystyce Frommela i Demolea zatorów powietrznych podczas leczenia odmą opłucną było 0,275%0 ze śmiertelnością kolo 8 %. Olgierd Sokołowski oblicza, że na 130.000 zabiegów (wykonanych przez 19 lekarzy) przypadków zatoru było 0,12%, a na 10.000 odm, wykonanych przez niego, tylko 0,02%. Objaw Liebermeistera jest wskazówką konieczności natychmiastowego przerwania wprowadzania powietrza do jamy opłucnej. Chorego należy niezwłocznie ułożyć zupełnie poziomo, a jeszcze lepiej na brzuchu lub w położeniu pochyłym Irendelenburga. Położenie to nie ma wpływu na zatory powietrzne, które już się wytworzyły, lecz zmniejsza szanse dostawania się dalszych pęcherzyków powietrza do krążenia. Chory pozostaje w tym położeniu dopóty, dopóki nie zniknie szmer młyński w okolicy sercowej. Prócz tego, gdy zator powietrzny nastąpi, stosuje się sztuczne oddychanie przez pociąganie języka (nie przez ugniatanie klatki piersiowej ) i leki sercowe, a w razie ustania czynności serca dosercowo 1 ml 1% adrenalini, muriatici. Zapalenie opłucnej. Do najczęstszych powikłań w toku leczenia odmą opłucną należy zapalenie opłucnej. Chodzi tutaj o zapalenie suche lub wysiękowe, lecz nie o te niewielkie ilości płynu, które stwierdza się często promieniami rentgenowskimi w kącie                     żebrowo-przeponowy podczas leczenia odmą opłucną. Taki płyn zatokowy stwierdzono w materiale Oddziału gruźliczego 2 Kliniki Chorób Wewnętrznych U. J. w Krakowie w okresie 1929-1933 r. prawie w 80%, a w materiale sanatorium dla chorych piersiowych w Rudce z lat 1928- 1931 w 70%. Płyn zatokowy jest prawdopodobnie cieczą surowiczą, która zwilża fizjologicznie obie blaszki opłucne, a u chorych z odmą opłucną gromadząc się w większej ilości wskutek utrudnienia odpływu drogami naturalnymi opada na dno jamy opłucnej. Za takim tłumaczeniem powstawania płynu zatokowego, zwanego również płynem kątowym, przemawia często krótki czas jego trwania a także to, że stwierdza się go nieraz także w okresie poprawy, przy czym jego powstaniu nie towarzyszą zmiany stanu ogólnej ciepłoty ciała; tętna, oddechów, szybkości opadania krwinek itd. Przeciwko teorii, która tłumaczy powstawanie płynu zatokowego podrażnieniem opłucnej częstymi nakłuciami, ciepłotą wprowadzonego powietrza, samym powietrzem i innymi czynnika i, przemawia także to, że płynu często nie ma nawet po silniejszym podrażnieniu opłucnej, np. po wziernikowaniu jamy opłucnej i po przepalaniu zrostów. [przypisy: test na nietolerancję pokarmową z krwi, zioła na rwę kulszową, kamagra opis ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: kamagra opis test na nietolerancję pokarmową z krwi zioła na rwę kulszową